خشت اول ... سه شنبه ۱۴۰۴/۱۰/۰۹ - 2:34 - مهرآفرین - نمی توانم بخوابم به او پیام می دهم: ایرانی یا سرزمین خودت؟ می گوید اینجاست... می پرسم از خانواده ات خبر داری؟ می گوید نه... از ناراحتی خوابش نمی برد.. علي: آنها مغازه‌ها را آتش می‌زنند، به زنان تجاوز می‌کنند و مردان را می‌کشند. ما هیچ سلاحی نداریم... اگر خانواده‌ام شهید شوند، اندوهگین نخواهم شد، زیرا آنان شهیدانِ ولایتِ امیرالمؤمنین علی هستند؛ اما انتقامِ جان‌هایشان را خواهم گرفتبه او‌می‌گویم: من هم نگران شدم... ان‌شالله که حالشان خوب باشدادامه مطلب

کاج، برف، ناشکری2 شنبه ۱۴۰۴/۱۰/۱۳ - 10:13 - مهرآفرین - پی نوشت یک : سلامتی نعمتی ست که وقتی آن را از دست می دهیم تازه قدرش را می دانیم...همینکه روی پای خودمان راه می رویم، خودمان با پای خودمان دستشویی می رویم، همین غلتیدن در رختخواب که اگر ساعتی اتفاق نیفتد به زخم بستر مبدل می شود... همین راحت نفس کشیدن... همین نشستن برخاستن بدون کمک... همین فرصت خوردن و بلعیدن و جویدن...آفریدگارا سپاسگزارم برای تمام نعمتهایی که ما را احاطه کرده و از آن غافلیم...پی نوشت دو:پایین پشت در پذیرش رادیولوژی، خفاادامه مطلب

ما هستیم... سه شنبه ۱۴۰۴/۱۱/۰۷ - 19:47 - مهرآفرین - به آیندگان بگویید ما در عصری زیستیم که حقیقت در شب تاریک از روز روشن‌تر بود اما سر کبک ها هنوز در سپیدی برف پی آرمان ها و بانگ طبل تو خالی بت بزرگ می پلکید و زمین را پی شپشهای حقیر نه حتی دانه، می جورید ...به آیندگان بگویید ما سراپا اشکهایی شدیم بر صورت ماسیده... نه دستی توان زدودنمان را داشت نه چشمه ای دوباره به جوشمان آورد... خشکیدیم در میانه‌ی جریان از بس خروشیدیم...به آیندگان بگویید ما دیدیم آنچه نباید اما ندیدیم آنچه باید و فریز شدیمادامه مطلب

#ژرژ_باتای، فیلسوف و نویسنده فرانسوی :«نخستین مشخصه قدرت فاشیستی، بنیان مذهبی و نظامی آن است و این دو از هم جدایی‌ناپذیرند. رژیم‌های تمامیت‌خواه اغلب از شهروندان خود فداکاری‌های قابل توجهی می‌‌خواهند؛ تن‌دادن به محدودیت آزادی یا تحمل سختی یا خشونت‌ورزیدن به دیگری و این را تا حد دین و مذهب برای مردم مقدس می‌کنند. این نظام‌‌ها وعده یک آرمان‌شهر، یک جامعه کامل، بهشت و خِیری والاتر را می‌دهند. با نمایش این چیزها، مردم را تشویق می‌کنند تا سختی‌ها را تحمل کنند و

می‌نویسم که یادم نرود؛ همین شنبه پس از ۱۷ سال به یکی از آرزوهای قدیمی‌ام رسیدم، یعنی تازه استارت حرکتش خورد(البته نه در جایی که فکرش را می‌کردم و نه به نحوی که انتظارش را داشتم)، بعد یکشنبه ناگهان خاموش شد (تمام آن روز مثل کودکی که به اتاقش هدایت شده تا به کارهای بدش فکر کند، در بهت و حیرت آهنگ «چه آرزوها که داشتم من و دیگر ندارم» از مهدی اخوان ثالث با صدای گیتی پاشایی رو در ذهنم زمزمه می‌کردم) ...دوشنبه ناباورانه با عذرخواهی عاملین توقف، دوباره راه افتاد

از چندروز پیش قرار بود برای دخترم کش پیلاتس و زانوبند بخرم اما فرصت نمیشد و امروز حتما باید با خودش می‌برد باشگاه، به همسر که تازه یک روز بود از تهران برگشته بود در حالیکه تازه از مدرسه دختر بزرگه و جلسه با مدیر برگشته بودم گفتم میشه ببریش؟ ماشین من بنزین نداره و تا بزنم و بریم مغازه، می بنده، اول قبول کرد بعد گفت چرا من ببرم؟ کاری بوده که باید این چندروز که نبودم انجام می‌دادین( می دانستم می‌خواهد ما کمترین میزان وابستگی را به حضور او داشته باشیم و بیشتر دوست دارد مستقل و روی پای خودمان بایستیمادامه مطلب

۱۵ سال از آن روزها که نه در اصل شب هایی تا قبل از سحری خوردن با خواهر و برادرهایم فیلم wrong tu را می دیدیم و علی‌رغم وحشتناکی اش از خنده ریسه می رفتیم گذشته...همان وقت ها بود که یک نفر از نقطه‌ای که من در مسیر زندگی‌اش بودم با یک وهم اشتباه به سمت دیگری پیچید و حتی از مسیر آرزوهای خودش هم فرسخ‌ها دورتر شد... همان وقت ها بود که من با دست های خودم آشپزخانه و حمام و دستشویی را کاشی‌کاری کردم و بابتش از پدرم ۲۰۰ هزار تومان گرفتم تا شهریه کلاس زبان‌ام را بپردازم...همان سال بود که با مادر برای خریادامه مطلب

او در اوج مسئولیت‌پذیری و وفاداری می‌خواست آزاد باشد. در محدوده‌ی فنس های دورتادور خانه نمی گنجید... تا وقتی بود سعی می‌کرد مراقب خوبی باشد و چون پدرخوانده‌ی توله‌ی دیگری بود تعالیم لازم را به او می داد، از خودمراقبتی و نبردهای تن به تن تا نحوه‌ی پاس کردن و نشانه گذاری در زمینهای اطراف برای تعیین قلمرو یا پیدا کردن نشانی خانه از رد ادرار و بازی به زمان خودش...اما گاهی که می‌گریخت تا به تکثیر و تولید مثلش در یک سلسله ژنتیکی دیگر ادامه بدهد، برای برخی از مردمان مزاحمت ایجاد می کرد... حتی زمانی مجبادامه مطلب

تقریبا از اول مهر همکاری من با اون موسسه معتبر، بی‌دلیل قطع شد(احتمالا چون خیلی زیرپوستی درخواست افزایش حقوق داشتم). بعد از یکماه که بهم کلاس ندادن و اصرار هم داشتن که نه قصدمون قطع همکاری نیست، رفتم دانشگاه و اونا هم مشتاق همکاری، بهم دو تا کلاس دادن که تقریبا به اندازه یه کلاس اون موسسه زمان می گرفت. حالا خوشحال و خندون و امیدوار در حالیکه منتظر دریافت حقوق بودم فهمیدم حقوق ما رو نه ماهانه نه حتی به اندازه مبلغ کمی که اون موسسه می داد بلکه شش ماه یه بار یعنی نیمسالی و حق‌التدریسی قراره بدن! درادامه مطلب

نمی توانم بخوابم به او پیام می دهم: ایرانی یا سرزمین خودت؟ می گوید اینجاست... می پرسم از خانواده ات خبر داری؟ می گوید نه... از ناراحتی خوابش نمی برد.. علي: آنها مغازه‌ها را آتش می‌زنند، به زنان تجاوز می‌کنند و مردان را می‌کشند. ما هیچ سلاحی نداریم... اگر خانواده‌ام شهید شوند، اندوهگین نخواهم شد، زیرا آنان شهیدانِ ولایتِ امیرالمؤمنین علی هستند؛ اما انتقامِ جان‌هایشان را خواهم گرفتبه او‌می‌گویم: من هم نگران شدم... ان‌شالله که حالشان خوب باشد... چاره‌ای نیست با بیدار ماندن چیزی حل نمی شود... بدنت، ادامه مطلب

پی نوشت یک : سلامتی نعمتی ست که وقتی آن را از دست می دهیم تازه قدرش را می دانیم...همینکه روی پای خودمان راه می رویم، خودمان با پای خودمان دستشویی می رویم، همین غلتیدن در رختخواب که اگر ساعتی اتفاق نیفتد به زخم بستر مبدل می شود... همین راحت نفس کشیدن... همین نشستن برخاستن بدون کمک... همین امکان خوردن و بلعیدن و جویدن... آفریدگارا سپاسگزارم برای تمام نعمتهایی که ما را احاطه کرده و از آن غافلیم...پی نوشت دو:پایین پشت در پذیرش رادیولوژی، خفاه بر تخت دیگری در صف انتظار عکسبرداری،کرم ابریشم عظیم الجثادامه مطلب

به آیندگان بگویید ما در عصری زیستیم که حقیقت در شب تاریک از روز روشن‌تر بود اما سر کبک ها هنوز در سپیدی برف پی آرمان ها و بانگ طبل تو خالی بت بزرگ می پلکید و زمین را پی شپشهای حقیر نه حتی دانه، می جورید ...به آیندگان بگویید ما سراپا اشکهایی شدیم بر صورت ماسیده... نه دستی توان زدودنمان را داشت نه چشمه ای دوباره به جوشمان آورد... خشکیدیم در میانه‌ی جریان از بس خروشیدیم... به آیندگان بگویید ما دیدیم آنچه نباید اما ندیدیم آنچه باید و فریز شدیم در زمان...ما به تمامی گروگان‌گونه زیستیم حتی آنها که شیادامه مطلب

بگذار که سطری بنویسماز خویشاز پنجرهی بسته به اندیشهی خویشاز خواب بلند بخت بیحوصلهامدر تخت جهانهای موازیِ به خویشهذلولی هذیان خدا در انسانمحزونیِ فرزند فراموشیِ خویشمن خستهام از سکوت بسیار درختای کاش قلم بگیردم در برِ خویش...بداهه-----پینوشت:دیگر چیزی برای نوشتن ندارممیخواهم مدتی بروم گم بشوم شاید خودم را پیدا کنم...بدرود دوستان اندک من... موضوعات مرتبط: تراوش های کوزه ی دل من(شعر، متن) ادامه مطلب

خانم مدیر :سلام خانم مهرآفرین عزیزنظر و تصمیم شما قابل احترام و ستایش هست و اصلا این تصمیم رو به پای غریب نوازی یا بی حرمتی مردم محل به خودتون نذارید اصلا نمیخوام با این جملات خدای نکرده باعث تنش و یا این قضیه رو کش بدم .در خصوص اشاره به بی حرمتی مردم به غیر هم محلی ها کمی اجحاف شده من غیر بومی هستم و حرمت و احترام این مردم ۲۲ ساله به من ثابت شده و قطعا به شما هم همینطور هست و اصلا به این فکر نکنید غربت هستید و خدای نکرده به شما بی حرمتی شده . شما واقعا افتخار من و دیگران هستید همیشه گفتم و میگم و این مردم این رو میدونن که از شهر و دیارتون دور شدید و هدف شما خدمت هست برای هموطنامون .در خصوص قضیه مشورت در این گروه جشنواره این تصمیم چون از طرف بچه های گل ما بوده دیگه اولیا و نماینده محترم کلاس دخالت نکردن و چیزی در این گروه گذاشته نشدهبه عقیده ی بنده دانش آموز هم باید حق تصمیم گیری داشته باشه و این برنامه که خارج از ادب و تربیت نیست یک تصمیم برای داشتن یادگاری و جشن فارغ التحصیلی بوده با من صحبت کردن مم اول مخالفت کردم ولی گفتن خانم چرا برای پارسالی ها گرفتی ولی ما که بچه های خوبی بودیم نگرفتید من علتش رو براشون گفتم اما با توجه با مشورتهای مکرر با نماینده معلمان و شورای معلمان و شورای دانش آموزی تصمیم گرفتیم زیر نظر معلم در حد همون کیک و عکس انجام بشه و این رو به حساب آموزش و یادگیری تصمیگیری و آموزش استقلال به روش صحیح بذاریم .دانش آموز ان حتما با اولیا مشورت کردن که اولیا به زحمت میفته و سفارش کیک میده و زحمت گرفتن و آوردنش رو انجام میده .من این کار رو وظیفه خودم میدونستم ولی اون روزها روزهای بسیار پر کاری بر من بود حوزه امتحانی یک مدرسع دیگه هم میرفتم نتونستماحتمالا دخترتونادامه مطلب

اگر کسی از ما بپرسد که در عصر حاضر، فایده ادبیات و پژوهشهای ادبی چیست؟ از قول تزوتان تودوروف میتوان گفت فایده ادبیات آن است که یاری مان میکند تا بهتر زندگی کنیم دیگر آن قدر هم مثل دوران نوجوانی از ادبیات انتظار نداریم ما را از آسیبهای مواجهه با آدمهای واقعی دور نگه دارد. ادبیات ما را از تجربههای واقعی محروم نمیسازد بلکه چشم انداز جهان هایی را در ادامه جهان واقعی پیش چشممان میگشاید و مجال میدهد به درکی بهتر از آنها برسیم... ادبیات به ما امکان میدهد با دیگران تعاملی نامحدود داشته باشیم و نتیجتاً بر غنایمان میافزاید. احساساتی بیبدیل برایمان به ارمغان میآورد که دنیای واقعیمان را پرمعناتر و زیباتر میکند. ادبیات نه یک سرگرمی ساده است و نه تفریحی مختص فضلا؛ فرصتی است پیش روی همگان تا رسالت انسانیشان را بهتر و شایسته تر محقق کنند.»و این دو تکه از اشعار سهراب چقدر جالب توجهه:«من قطاری دیدمکه سیاست میبردو چه خالی میرفت...»و« جای مردان سیاست بنشانیم درختکه هوا تازه شود...» ادامه مطلب