22

روزنه های بی شماری را

کندو کاو می کردم

تکه های آینه در دست

هی نگاه می کردم

پشت هم ذکر توبه می خواندم

باز هم، گناه می کردم

در خیالم هوای تو بود

به خدا اقتدا نمی کردم

روی خاک

حجم انگشت های تو

سبز می شد جوانه می روئید

من در آستانهء شکفتن خود

به همین اکتفا نمی کردم

من فراتر از خودم بودم

خارهای مرزِ بَدَن

هی فرو می رفت در فکرم

روح من در خودم نمی گنجید

شانه های باد را آرام

تکیه گاه می کردم...

#بداهه

#مینا_مهرآفرین