شهریور

ای

گیسوانت،

خوشه های گُلابتون

چهره ات،

مزارعِ گندمگون

و چشمهایت،

شراره های سرکشِ خورشید!

برخیز و با رقص خیشت

دشتِ عشق را شخم بزن

و در چین های دامنِ خاکی ات

بذر پائیز بنشان...

مترسک ها

از بوسه های داغِ تو

وارفته اند و خاموشند...